De jaarfeesten lijken wel een hele mooie, creatieve en vooral eindeloze wedstrijd te zijn geworden. Drakenbroden, lantaarns, adventsverhalen, wijze mensen en in kaars omgetoverde walnoten. Vanaf september barst het los en pas in januari lijken we met z’n allen een beetje op de rem te trappen. Wat vroeger licht mocht brengen in de donkerste dagen, lijkt tegenwoordig wel een wedstrijd met mijn mede-vrijeschoolouders. Ik wil daar graag vanaf! Dus laten we met z’n allen een streep door het hele wedstrijdelement zetten en vooral genieten van het knus maken en vormgeven van deze prachtige feesten.
De seizoenstafel verzamelt stof
Het Michaëlsfeest denderde afgelopen september op me af. Mijn socialmediafeeds vulden zich met de mooiste drakenbroden. En ik? Ik lag op de bank, het feest vooral te vermijden. Mijn dreumes dartelde met de mooie oranje-rode doek die ik aan de seizoenstafel wilde hangen in haar hand. Zij was zich er niet van bewust dat ik eigenlijk een drakenbrood “moest” bakken. Zij wist niet dat ik mijn eigen draken had willen bewonderen en verslaan. Of juist omhelzen. Zij had geen idee dat ik de seizoenstafel had laten verstoffen sinds het zomerse tafereel, omdat ik geen puf had gehad om een “mooie” draak van tovervilt te maken.
Een pompoen uithollen is geen wedstrijd
Ik weet nog heel goed hoe onder de indruk ik was toen een vader van de destijds 3e klas waar ik les aan gaf, binnenliep met wat alleen omschreven kan worden als een Rijksmuseumwaardige pompoen. De uitgekerfde Sint-Maarten te paard was werkelijk prachtig. Zijn dochter gloeide van trots. Dat heeft papa gemaakt! Ze bleef naast de pompoen staan en glunderde van top tot teen. D’r papa overigens ook. Een meneer van weinig woorden, maar met een duidelijk kerftalent zoals ik nog nooit had meegemaakt. Wat een prachtig geschenk voor deze avond, verkondigde ik. Het was een bijzonder moment, want deze vader had een duidelijk talent dat hij met geduld en veel (heel veel) oefenen had ontwikkeld.
En toch zag ik bij een paar ouders de schouders zakken. De pompoen was oprecht bedoeld als klassengeschenk en toch baalden een aantal ouders die “samen met” hun kind aan hun knol of pompoen hadden zitten werken. Een beetje vreemd vond ik het wel. We hadden immers op school flink gewerkt aan de knollen en pompoenen. De 6e klassers waren zelfs komen helpen. En toch hadden deze ouders thuis, tussen school en viering, nog hard zitten werken. Waarom? Geen idee! Inmiddels snap ik het allemaal wat beter.
Ik durf mijn seizoenstafel niet aan te raken
Terug naar mijn seizoenstafel en waarom ik ’m afgelopen week niet durfde om te toveren van herfst naar Sinterklaas. Hoewel ik laatst een heel gezellig Pietje heb geprikvilt en al helemaal voor me zag hoe hij van de randen van mijn seizoenstafel af zou bungelen (in typische Pietenstijl), lag mijn doos met Sinterklaasdecoratie een week lang onder de kast. Te wachten. Ik voelde mij, zoals die ouders in de 3e klas toen vast ook, onzeker over mijn kunsten als seizoenstafelmaker. De doos met Sinterklaasartikelen is namelijk redelijk leeg. Een mooi boek, een Ostheimer-Sint en twee Pieten. Meer hebben we (nog) niet. Ik wilde eigenlijk een gezellige foto online zetten van ons hoekje. Maar zag toen weer de foto’s voor me van andere gezinnen met de prachtigste tafereeltjes. Dus bleef de doos met spullen lange tijd liggen.
Iets dat ons gezin licht zou mogen brengen, was haast gitzwart geworden door mijn eigen onzekerheden. Want dat iedereen een eigen seizoenstafel heeft met eigen spullen en een eigen stijl, spreekt voor zich. Dat ze daar trots op zijn en hun werk met anderen willen delen, is eigenlijk alleen maar leuk. Maar dat dat mij hindert om op een eigen wijze te genieten van de jaarfeesten? Dat is een beetje vreemd, nietwaar?
Een streep zetten door het wedstrijdelement
Het is dus tijd om een streep te zetten door het gevoel dat vrijeschoolouder zijn een wedstrijd is. Dat we alleen trots op onze seizoenstafels mogen zijn als ze de allermooiste seizoenstafels ooit zijn. Dat we onze kinderen de kans afnemen om met Sinterklaas een eigen surprise te maken. Dat we stress ervaren als we de tekst van het kerstspel niet perfect kunnen oreren eind december. Het begint bij onszelf, maar als je een hart onder de riem kunt gebruiken, weet ik zeker dat de andere ouders van kinderen uit de klas je best een luisterend oor kunnen bieden. Als we de jaarfeesten op onze eigen manier vieren, zijn we allemaal winnaars en verdwijnt dat wedstrijdgevoel vanzelf.