Home » Evenwichtszin

Evenwichtszin

Het is fascinerend hoe een kind verschillende stadia doormaakt voordat hij of zij met zelfvertrouwen op twee benen staat. Er staan talloze filmpjes online van kleine kinderen die hun evenwicht niet kunnen bewaren. Ze kukelen om, grijpen naast een object, stonen hun hoofd aan een tafel, landen met zachte plof op hun billen. Iedereen heeft het weleens gezien en iedereen heeft weleens gegrinnikt als zo’n hulpeloos kindje de wereld om zich heen, met vallen opstaan, ervaart.

Zorgt ervoor dat de mens zich staande kan houden in de ruimte.

Overgeleverd aan de zwaartekracht      

Zodra een baby geboren wordt, is het overgeleverd aan de zwaartekracht. Het duurt een poosje voordat het kind het hoofd kan optillen, rechtop kan zitten en uiteindelijk op kan staan. De ontwikkeling van de evenwichtszin is nauw verbonden met de ontwikkeling van de bewegingszin. De evenwichtszin lijkt het eindstation van de vorige drie zintuigen, de tastzin, de levenszin en de bewegingszin, te zijn. Als de eerste drie zintuigen zich prima hebben kunnen ontwikkelen, kan de laatste van de onderste zintuigen zich ook goed ontwikkelen. In het kind is een innerlijke strijd bezig tussen zwaartekracht en Ik kracht. Het optillen van het hoofd versus het laten liggen, het opstaan versus het blijven zitten.

Een realisatie

Doordat het kind omringd is door mensen die het voorbeeld geven op het gebied van bewegen, wil de Ik dat in het kind leeft meedoen. De spieren van het kind krijgen een opdracht van het Ik: til je hoofd op. Het Ik schakelt als het ware de zwaartekracht uit door de spieren aan te sturen het fysieke lichaam, in dit geval het hoofd, op te tillen. Het oefenen van de evenwichtszin leert het kind ook een zekerheid over het Ik. Waar het kind  ook is en wat het kind ook doet, het kind blijft in de wereld om zich heen zichzelf. Het fysieke lijf van een persoon verandert niet vanwege de plaats of tijd waar het zich in bevindt. Het kind leert: Ik ben een Ik. Deze ontwikkelingen en de, onbewuste, realisatie dat het kind altijd hetzelfde zal blijven is de reden waarom kinderen rond 2.5/3 jarige leeftijd ‘ik’ gaan zeggen. Het is geen waarneming van de ik-zin, dat komt pas veel later.

Photo: Danielle MacInnes/Unsplash

Evenwicht in denken, voelen en willen

De evenwichtszin heeft een heel aards element: ik versus de zwaartekracht. Maar heeft ook een hoger doel. De krachten van de ruimterichtingen boven-onder, links-rechts en voor-achter zijn dragers van krachten in de menselijke ziel:

* Het afwegen en spiegelen zorgt ervoor dat mensen oordelen kunnen vormen. Het vormen van oordelen is een denkende activiteit. Steiner koppelde hier de ruimterichtingen links en rechts aan.

* Het meebewegen met de wereld om je heen is een voelende activiteit. Zowel in evenwicht in jezelf blijven als in evenwicht met je naasten en de wereld zijn belangrijke componenten. Steiner koppelde hier de ruimterichtingen boven en onder aan.

* Kiezen is een willende activiteit. Het is vanuit ieders wil dat we keuzes kunnen maken. Steiner koppelde hier de ruimterichtingen voor en achter aan.

 

Photo: Aaron Burden/Unsplash

Het ontwikkelen van de evenwichtszin

De evenwichtszin heeft hele specifieke organen ter beschikking die vlakbij en in het gehoororgaan zitten. Hoe dit allemaal in elkaar steekt wordt in menigeen boek en website uitgelegd. Ik vind het waardevoller om te bekijken wat de rol van de opvoeder hierin is. Opvoeders kunnen de ontwikkeling van het evenwichtszin stimuleren door het kind de kans en het vertrouwen evenwichtsspelletjes te spelen.

Aan welke activiteiten kun je dan denken?

Grote motorische activiteiten:                                                   Kleine motorische activiteiten: 
* Kloslopen en steltlopen.                                                            * Met zowel de linker als de rechterhand tekenen en schilderen.
* In bomen en klimrekken klimmen.                                          * Elkaars bewegingen spiegelen.
* Over boomstammen balanceren.                                            * Patronen spiegelen (zoals bij vormtekenen)
* Hinkelen en huppelen.
* Vooruit en achteruit lopen
* Kruislings lopen.
* Met een blinddoek op lopen.
* Fietsen en steppen.
* Springtouwen en jongleren.





Het is belangrijk om op zoek te blijven gaan naar evenwicht. Zowel voor het kleinste kind dat voor het eerst op eigen benen staat als de grote, sterke volwassene. Hoe zorg jij ervoor dat jouw klas, kind of jijzelf en in evenwicht blijft? En welke activiteiten doe jij weleens met jezelf of met kinderen? Ik ben benieuwd!  

Please follow and like us:

2 reacties

    • Hoi Pieter,
      Wat fijn dat je naar mijn artikelen wil verwijzen!
      Ik kan het zelf niet terugvinden op jouw website maar het is wel tof om te weten dat mijn artikelen verder gedeeld zullen worden!
      Vriendelijke groet, Charlie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *